شیدایی!

کی اشکاتو پاک میکنه، شبا که غصه داری...... دست رو موهات کی میکشه وقتی منو نداری.....

شونه کی مرهم هق هقت میشه دوباره........ از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره.... 

برگ ریزونای پاییز کی چشم به رات نشسته.... از جلو پات جمع میکنه برگهای زرد و خسته....

کی منتظر میمونه حتی شب های یلدا...... تا خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا....

خدا موجودی اختراع کرد که بی وقفه و بی اختیار او رو پرستش کنه.

یک روز حس کرد دیگه خسته اس از این الگوریتم تکراری...از اینکه همه چیز پیش بینی شده و طبق ضابطه خاص پیش بره!

واسه همینم فکری کرد و دل رو آفرید و اختیار رو بوجود آورد...و آدم و حوا آفریده شدند.

خوب خدا چطور میتونست  مطمئن بشه همه چی درست کار میکنه؟ آیا این موجود واقعا اختیار داره؟

اگه رباتی داشتی که روش همین سیستم رو میخواستی پیاده سازی کنی چطور تست میکردی که اختیار داره؟

فکری به سرش زد... درختی آفرید با میوه های سرخ به نام سیب و اونو سر راه آدم گذاشت و گفت هرگز دست نزن به این درخت!!

طبق الگوریتم نباید آدم دست میزد به اون درخت...موجودات قبلی بدون چون و چرا اجرا میکردند خواسته های خالقشون رو....ولی اگه اختیار درست سوار شده بود رو سیستم هر اتفاقی میتونست بیافته..میتونست میوه چیده بشه یا نه!

فکر کن چقدر صبر کرده تا جواب گرفته!!

و چه قنجی رفت دل خدا وقتی حوا سیب رو چید.... آخ جون درست کار میکنه!! اختیار داره!!

 البته حدسشم نمیزد چه گندی میخوره به دنیا با این مخلوق و اختیارش!

پ.ن: همیشه میگفتی خدا حال کرده با سیب چیدن آدم  ولی هیچ وقت نگفتی چرا.... اینم چراش!!

بهشت از آن تویی که جهنم رو بهم هدیه کرد....

روزت مبارک.....

خوشحالم که نیستی...گمونم خیلی آسوده ایی.... مادر چه کردی با من...چه ظلمی بود، بودن ....که نصیب من کردی؟

من یک آدمم.......که بریدم...کم آوردم.....

خاتمه میدم این بازی رو.....یک روز از همین روزا......

نه خواسته شدم و نه میخوام.......و این یعنی خود اتمام حتی خاتمه دادن هم لازم نیست...

چون که صد آید نود هم پیش ماست.....

میدونی هلاکتم....عاشق ...

آره، می بینم....!!! چه کوتاه، چه زودگذر، چه احمقانه و چه منصفانه،....

میگذره.... این روزها هم میگذره....چقدر خندیدم و چقدر گریستم از درون برای این جمله!

ریشه هایم ز خاک بیرون است ..... چند روزی مرا تحمل کن....

دیگه نه فقط دوشنبه ها که شاید همیشه جات خالی باشه...یعنی امیدی به دیدار دوباره هست....؟

دوست داشتم کلی حرف بزنم، بگم ممنونم بابت همه چیزایی که یاد دادی بهم ولی بیشتر از همه مدیون انرژی تو و بودنتم... ممنون از پتانسیلی که داشتی... ممنونم بابت تمام حس های خوبی که در من ایجاد کردی با بودنت....

هر کاری انجام میدم یکنفر تو اون مخم هست که میگه این اون نیست...احساس رضایتمندی رو از من گرفته.... کسی میتونه بهش حالی کنه خفه شه!!! البته اگه بتونه..چون روزی هزار بار خودم بهش میگم ولی اون محکمتر از منه...  :'( ... چون اطرافیان هم این مهر تایید رو رو حرفش میزنن.......

دیده نمیشه توانمندیم و من عاجزم از زندگی.... پر از زندگی و در آرزوی نبودن......

نمیدونم چی میخوام از زندگی... نمیدونم چی خوشحالم میکنه..... مطمئن نیستم حتی زندگی تو این دنیا اصلا برای من باشه.....فقط نمیفهمم چرا هستم؟ دلیل بودنم چیه؟

تو فیس بوک خوندم:

هر وقت صبرت تموم شد نرو، معرفت تازه از اینجا شروع میشه....

و چقدر معرفت داشتم.... خدا میدونه....و چقدر معرفت داشتن..... خدا میدونه....